Telkens als we het over de zee hadden, kwam één zin terug: "Kijk naar de zee, met de lentebloemen in bloei." Elke keer als ik naar de kust ga, galmt deze zin in mijn hoofd. Eindelijk begrijp ik volkomen waarom ik zo van de zee houd. De zee is zo verlegen als een meisje, zo dapper als een leeuw, zo uitgestrekt als een grasveld en zo helder als een spiegel. Ze is altijd mysterieus, magisch en aantrekkelijk.
Aan zee voel je je zo klein. Elke keer als ik naar de kust ga, denk ik niet meer aan mijn slechte humeur of ongelukkig zijn. Ik voel me één met de lucht en de zee. Ik kan me er altijd helemaal laten gaan en genieten van de tijd aan zee.
Voor mensen die in het zuiden van China wonen, is de zee geen verrassing. Zelfs wij weten wanneer het eb en vloed is. Bij vloed staat de zee onder water en is er geen zandstrand te zien. Het geluid van de golven die tegen de zeewering en de rotsen slaan, en de frisse zeebries die langs je gezicht waait, kalmeren je meteen. Het is heerlijk om met oordopjes in langs de zee te rennen. Aan het einde en begin van de maand volgens de Chinese maankalender is er 3 tot 5 dagen eb. Dan is het er erg levendig. Groepen mensen, jong en oud, zelfs baby's, komen naar het strand om te spelen, te wandelen, vliegers op te laten en schelpen te vangen, enzovoort.
Het meest indrukwekkende dit jaar was het vangen van schelpdieren aan zee bij eb. Het was 4 september 2021, een zonnige dag. Ik reed op mijn elektrische fiets, een "Bauma", en haalde mijn neefje op. We droegen scheppen en emmers en zetten onze hoed op. Vol enthousiasme gingen we naar de kust. Toen we aankwamen, vroeg mijn neefje: "Het is warm, waarom zijn er zo veel mensen zo vroeg?" Ja, we waren niet de eersten. Er waren ontzettend veel mensen. Sommigen liepen over het strand. Sommigen zaten op de dijk. Sommigen groeven gaten. Het was een heel bijzonder en levendig gezicht. De mensen die gaten groeven, pakten scheppen en emmers, namen een klein stukje strand in beslag en schudden elkaar af en toe de hand. Mijn neefje en ik trokken onze schoenen uit, renden naar het strand en zochten een plekje op het strand. We probeerden schelpdieren te graven en te vangen. Maar in het begin vonden we niets anders dan wat schelpen en oncomelania. We zagen dat de mensen naast ons veel schelpen vingen, ook al waren sommige klein en andere groot. We werden er nerveus en ongerust van. Dus veranderden we snel van plek. Door het lage tij konden we ver van de zeewering af lopen. We konden zelfs tot onder of halverwege de Ji'mei-brug komen. We besloten om bij een van de brugpijlers te gaan staan. We probeerden het en het lukte. Er zaten meer schelpen op de plek met zacht zand en weinig water. Mijn neefje was dolenthousiast toen we een goede plek vonden en steeds meer schelpen vingen. We deden wat zeewater in de emmers om ervoor te zorgen dat de schelpen bleven leven. Een paar minuten later zagen we dat de schelpen ons begroetten en naar ons lachten. Ze staken hun kopjes uit hun schelpen en ademden de buitenlucht in. Ze schuwden zich en kropen weer terug in hun schelpen toen de emmers werden leeggegooid.
Na twee uur vliegen viel de avond. Het zeewater was ook gestegen. Het was hoogtij. We moesten onze spullen inpakken en waren klaar om naar huis te gaan. Blootsvoets op het zandstrand lopen, met een beetje water, was zo heerlijk. Het gevoel ging van teen tot teen en van lichaam tot geest; ik voelde me zo ontspannen, net alsof ik in de zee had gewandeld. Op weg naar huis waaide de wind in mijn gezicht. Mijn neefje was zo enthousiast dat hij riep: "Ik ben zo blij vandaag!"
De zee is altijd zo mysterieus, magisch en omarmt iedereen die erlangs loopt. Ik hou van het leven aan zee en geniet er volop van.
Geplaatst op: 7 december 2021
