Het Boek der Liederen is de eerste dichtbundel in mijn land.
Het boek "Boek der Liederen" vertegenwoordigt de poëzie die ontstond tijdens de Westelijke Zhou-dynastie tot het midden van de Lente- en Herfstperiode, waarin de beschrijving van liefde een groot aandeel inneemt. De liefdesgedichten in het "Boek der Liederen" zijn warm en romantisch, puur en natuurlijk, en beschrijven de uitwisseling van harten en de botsing van liefde. Hoewel veel liefdesgedichten uit latere generaties qua literaire waarde ver onderdoen voor het "Boek der Liederen", kunnen ze worden beschouwd als een voortzetting en verdere ontwikkeling ervan.
Voor de zogenaamde Yiren, die slechts één kant hebben, dacht de man naïef dat ze honderd jaar geleden verliefd waren geworden en dat die kant elkaar pas na honderd jaar reïncarnatie weer zou ontmoeten. Daarom, zelfs als de hemel groen is, de witte dauw rijp en de weg lang en lang, ga je toch stroomopwaarts, in de hoop alles te overwinnen, maar je bevindt je midden in het water, alsof je voorbestemd bent om ver van je verwijderd te zijn.
De wereld weet alleen dat "een mooie dame een heer is". Hij echter...
Ik wist niet dat de man in het gedicht elke dag naar het rietbos ging om de vrouw te ontmoeten, wachtend vanaf de oostelijke zonsopgang tot de nagloed van de zon de aarde meesleepte en uiteindelijk tot de echo van de Jujiuguanguan-pas. Dag na dag zuchtte ik teleurgesteld weg en bleef ik hopen op de volgende dag.
Mannen en vrouwen willen niet weten hoe ze elkaar hebben ontmoet, ze weten alleen dat de tijd die ze samen doorbrengen de mooiste tijd van hun leven is. Mannen willen de tijd koesteren als een mooi moment, terwijl vrouwen de tijd als een afgrond ervaren. Vandaar de zucht: "Het is aan te raden om te drinken en samen oud te worden met je partner; de piano en de serenade horen bij de koninklijke familie, alles is prachtig."
"Dood en leven zijn met elkaar verbonden, en je zult gelukkig zijn met je
"Partner, houd je hand vast en word oud met je partner." Dit is geen liefdesgedicht, maar een eed die soldaten afleggen voordat ze ten oorlog trekken. Toch is het synoniem geworden met onwankelbare liefde, een eed die al duizenden jaren wordt doorgegeven. Maar hoeveel mensen begrijpen dat een eed slechts een belofte in de wind is? De wind waait als een paardenbloem die steeds verder weg drijft, en niemand zal erop aandringen. De verhalen in het Boek der Liederen zijn meer dan 2000 jaar geleden ontstaan, en meer dan 2000 jaar later hebben ze Lu You en Tang Wans verdriet achtergelaten: "Hoewel het bergverbond er is, is het brokaatboek moeilijk te handhaven"; Liang Shanbo en Zhu Yingtais grieven: "Beiden veranderen in vlinders en dansen, en liefde en liefde zijn niet harteloos"; Nalan Rongruo en Lu: "een stel voor de rest van hun leven, van elkaar houden, maar geen blind date". De woestijn raakte die dag steeds verder van ons verwijderd, we ontmoetten elkaar net op een prachtige manier, en toen draaiden we ons om. Prachtig om ons heen, en prachtig vergeten; over de uiteinden van de aarde wordt niet langer gewoonlijk gesproken, we zijn slechts het begin van een fase en het einde van een andere fase.
Poëzie beschrijft in desolate en prachtige woorden wat de auteur
heeft het zelf gezien, gehoord of ervaren. Het resultaat is dat poëzie prachtig en desolaat is, maar noch in verdriet, noch in vreugde; alleen mensen kunnen erin opgaan.
Geplaatst op: 9 augustus 2022
